مىرود . مكانيسم درمان بيمارى نقرس به وسيله كلشىسين به خوبى روشن نيست كلشىسين عامل اساسى درمان است . الكالوئيدهاى ديگر داراى اثر ضعيف‌ترى است براى مثال اثر سمى كلشىسئين ، 200 بار كمتر از كلشىسين است ، بدين معنى كه هسته سيكلوپنتانو پرهيدروفنانتريك در كربن هفدهم ، يك حلقه لاكتونيك شش وجهى دارد . ميزان مواد مؤثر در پياز سيل 30 / 0 تا 40 / 0 درصد است وجود اين عناصر در اواخر قرن نوزدهم مسلم شده ليكن براى نخستين‌بار در سال 1929 محققان سويسى ، نخستين هتروزيد كريستاليزه سيل را به نام سيلارن همراه با اسپرفاميت يافتند . هتروزيد بىشكلى به نام سيلارن به دست آوردند كه بعد معلوم شد كه مخلوطى از گلوكزيدهاست . استخراج هتروزيدها پياز را به قطعات كوچكى تقسيم كرده محلول سولفات آمونيم بدان مىافزايند تا پروتئين پياز را منعقد كرده و از فعاليت آنزيم‌ها جلوگيرى كند . مخلوط بالا را چندين بار با استات اتيل اكستراسيون كرده و عصاره حاصل را زير فشار كم ، تقطير مىكنند ، باقى مانده را با اتر شسته تا ساير مواد ، خارج شود . محلول اتر را با الكل مجاور كرده و به وسيله هيدرواكسيد دو پلمپ تانن‌هاى موجود را رسوب مىدهيم . پس از صاف كردن و تبخير ، كريستال‌هاى سيلارن به خوبى ظاهر مىشود . در نخستين محلول آبكى مجموعه‌اى از سيلارن باقى مىماند كه به وسيله كرومانوگرافى مىتوان آنها را جدا كرد . استول و همكارانش از آن ، 6 ماه كريستاليزه جدا كرده‌اند . ساختمان شيميايى هتروزيدها سيلارن نيم تا دو سوم مجموع هتروزيدهاى سيل را تشكيل مىدهد . ساختمان شيميايى اين هتروزيد در سال 1925 به وسيله استول و هوفمان تشريح شده است . اين ماده ، يك هتروپيوزيد است كه در اثر هيدروليزاسيد دو قند بنام‌هاى دگلوكوزورامنوز ( كه به شكل سيلاپيوزروى كربن سوم ثابت شده‌اند ) و يك ژنين از نوع بوفانوليد به نام سيلاريدن مىدهد كه داراى دو عامل هيدروكسيل مىباشد . سيل را در صفحه بعد به‌طور علمىترى بررسى مىكنيم .